بِنیل داریوش؛ فایتر ایرانی آمریکایی اهل روستای گلتپه در ارومیه با بدنی شبیه شلاق که متواضعترین ورزشکار MMA در جهان است
زیسان: بنیل خابیر داریوش (Beneil Khobier Dariush)، متولد ۶ مه ۱۹۸۹ در گلتپه، نزدیکی ارومیه، یکی از فنیترین و متواضعترین مبارزان هنرهای رزمی ترکیبی (MMA) در دوران معاصر است. داریوش از خانوادهای مسیحی آشوری است و در ۹ سالگی همراه خانوادهاش از ایران به ایالات متحده مهاجرت کرد تا از فضای ناامن پس از جنگ رهایی یابد.
به گزارش زیسان، بنیل داریوش در کالیفرنیا بزرگ شد؛ در میان دو جهان متفاوت؛ ریشههای ایرانیاش که بر فروتنی و سنت استوار بود و فرهنگ آمریکایی که سختی، رقابت و پشتکار را میطلبید. این دوگانگی فرهنگی بعدها به بخش مهمی از هویت شخصی و ورزشی او تبدیل شد.
سالهای ابتدایی زندگی و آغاز حرفهای
به گزارش زیسان، داریوش تمرینات خود در رشته جوجیتسو برزیلی (BJJ) را در اواخر نوجوانی زیر نظر استاد بزرگ، «رومولو بارال» آغاز کرد. استعداد طبیعی او در مبارزه روی زمین باعث شد تنها در کمتر از پنج سال کمربند مشکی بگیرد که اتفاقی نادر در این رشته محسوب میشود.
در سال ۲۰۰۹ وارد دنیای حرفهای MMA شد و پس از چند مبارزه در لیگهای محلی، نگاه مسئولان سازمان UFC را به خود جلب کرد.
برای مطالعه بیشتر بخوانید:
مهران رئیسی؛ غول سنگینوزن بدنسازی معروف به «هرکول اردبیل» که سه بار قهرمان پرورش اندام ایران شد
پویا رحمانی؛ فایتر سنگینوزن آملی و رقیب جدید امیر علیاکبری که تمام حریفانش را در راند اول شکست داد
بنیل داریوش در ژانویه ۲۰۱۴ به UFC پیوست و در اولین مبارزهاش «چارلی برنمن» را در همان راند اول با فن خفهگی (rear-naked choke) تسلیم کرد. از همان آغاز، ترکیب جوجیتسوی دقیق، هوش مبارزاتی و آرامش ذهنیاش تحسین کارشناسان را برانگیخت.
صعود در دسته سبکوزن UFC
به گزارش زیسان، بین سالهای ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶، داریوش به سرعت به یکی از چهرههای درخشان دسته سبکوزن تبدیل شد. پیروزیهایش برابر «تونی مارتین»، «دارون کرویکشانک» و «دیگو فریرا» نشان داد که در هر دو زمینه ضربات ایستاده و مبارزات زمینی مهارت بالایی دارد. اما نقطهی عطف مسیرش در اوت ۲۰۱۵ و مبارزهی جنجالی با «مایکل جانسون» رقم خورد.
اکثر کارشناسان و تماشاگران معتقد بودند جانسون برندهی واقعی آن مبارزه بود، زیرا ضربات دقیقتر و کنترل بیشتری داشت. اما رأی داوران به سود داریوش اعلام شد و جمعیت حاضر به نشانهی اعتراض او را هو کردند. داریوش در مصاحبهی پس از مسابقه با فروتنی گفت:
«خودم هم فکر نمیکردم برنده باشم، ولی این تصمیم داور است و من آن را میپذیرم».
این واکنش فروتنانه در دنیایی پر از غرور و خودنمایی، او را از بسیاری از مبارزان متمایز کرد.
با این حال، دوران طلایی او کوتاه بود. در سال ۲۰۱۶ مقابل «مایکل کیِسا» با شکست تسلیمی روبهرو شد و در سال ۲۰۱۷ نیز با ضربهی زانوی پرشی وحشتناک از «ادسون باربوزا» ناکاوت شد؛ ویدئویی که به سرعت در فضای مجازی پخش شد. اما داریوش برخلاف بسیاری از مبارزان، نه بهانه آورد و نه از مبارزه فاصله گرفت؛ بلکه آرام و بیحاشیه بازگشت تا دوباره خودش را بسازد.
بازسازی و دوران طلایی دوباره
به گزارش زیسان، میان سالهای ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۳، داریوش یکی از چشمگیرترین بازگشتها در تاریخ UFC را رقم زد؛ هشت پیروزی پیاپی که او را دوباره به صف مدعیان رساند. پیروزیهای او مقابل «تیاگو مویسس»، «دراکَر کِلوز» و «دیگو فریرا» نشان داد که او نسبت به گذشته تهاجمیتر، اما هوشمندانهتر مبارزه میکند.
مبارزهی او با «دراکَر کلوز» در UFC ۲۴۸ از مشهورترین مسابقات دوران حرفهای اوست؛ در راند دوم با ضربهای سنگین متزلزل شد، اما چند ثانیه بعد با یک مشت چپ سهمگین حریفش را بیهوش کرد. این مبارزه جایزهی عملکرد شب را برای او به ارمغان آورد.
در می ۲۰۲۱ نیز او با «تونی فرگوسن» روبهرو شد و با کنترل کامل مبارزه از طریق خاککردنهای مداوم و تسلط فنی، به بردی قاطع رسید. پس از پایان مسابقه، داریوش با فروتنی گفت: «این پیروزی را به همهی انسانهای فراموششده دنیا تقدیم میکنم». اشارهای که البته ریشه در باورهای دینی و پیشینهی آشوری او داشت.
ناکامیها در برابر الیویرا و تساروکیان
پس از سالها تلاش، داریوش تنها یک پیروزی تا رسیدن به مبارزهی قهرمانی فاصله داشت. اما در ژوئن ۲۰۲۳ در برابر قهرمان سابق، چارلز اولیویرا، متوقف شد. الیویرا در همان راند اول با ضربات سنگین او را غافلگیر کرد و با TKO پیروز شد.
چند ماه بعد، در دسامبر ۲۰۲۳، داریوش مقابل «آرمان تساروکیان» قرار گرفت؛ مبارزهای که تنها یک دقیقه طول کشید و با ناکاوت سنگین داریوش پایان یافت. این شکستها مسیر او را برای رسیدن به کمربند قهرمانی دشوارتر کردند.
ایمان، جنجال و میراث
به گزارش زیسان، داریوش برخلاف بسیاری از مبارزان، اهل جار و جنجال نیست، اما گاهی باور مذهبیاش خبرساز شده است. پس از شکست دادن فرگوسن، او درون قفس از «عیسی مسیح» تشکر کرد و سخنانی درباره صلح جهانی گفت. برخی از طرفداران او را تحسین کردند، اما عدهای این کار را «غیرمعمول» دانستند.
در سالهای بعد، داریوش از نحوهی برخورد سازمان UFC با خودش نیز انتقاد کرد. او گفت که بهرغم پیروزیهای پیاپی، نادیده گرفته شده، چون «اهل نمایش و جنجال» نیست. این اظهارات بحثی قدیمی را زنده کرد: آیا در دنیای امروز UFC، تنها مبارزه کافی است یا باید شخصیت پر سر و صدا هم داشت؟
او در یکی از مصاحبهها گفت:
«اگر هدفم جلال دادن خداست، نمیتوانم برای سرگرم کردن مردم دیگران را تحقیر کنم».
چرا بنیل داریوش خاص است
به گزارش زیسان، داریوش نمایندهی نوعی متفاوت از مبارز است؛ متمرکز، اخلاقمدار و آرام. ریشهی ایرانی-آمریکاییاش هویتی چندلایه به او بخشیده، در حالی که ایمان مذهبیاش پایهی ثبات روحیاش در شرایط سخت بوده است. از نظر فنی، او یکی از بهترین جوجیتسوکاران دسته سبکوزن است و از نظر ذهنی، از معدود مبارزانی است که پس از ناکامیهای سنگین دوباره اوج گرفتهاند.
در سال ۲۰۲۵، او پس از دو شکست متوالی، با پیروزی مقابل «رناتو مویکانو» دوباره به مدار بازگشت. حتی اگر هرگز کمربند قهرمانی UFC را بهدست نیاورد، مسیرش از روستایی کوچک در ایران تا بزرگترین صحنهی مبارزات جهان، او را به یکی از محترمترین چهرههای تاریخ MMA تبدیل کرده است؛ مبارزی که نه با غرور، بلکه با ایمان، صبر و شجاعت در یادها میماند.
