او را با بهترین تصاویرش به یاد میآوریم؛ با آقای مهندس جوان «اجارهنشینها»، با کیان ایرانی «مختارنامه» و با آن آوازی که در صحنه ملاقات حمید هامون با پسرخالهاش در بیمارستان و شنیدن خبر بیوفایی مهشید در فیلم «هامون» میخواند: «پروردمت به ناز تا بنشینمت به پای/ آخر چرا به خاک سیه مینشانیم ــای شاخ گل که در پی گلچین میدوانیم/ این نیست دسترنج من و باغبانیام».