زهران ممدانی نخستین شهردار شیعه نیویورک پرجمعیتترین و مهمترین مرکز مالی و رسانهای آمریکا شد
زیسان: زهران کوامه ممدانی، سیاستمدار ۳۴ ساله دموکرات، بامداد چهارشنبه بهعنوان شهردار جدید نیویورک معرفی شد؛ شهری که به عنوان پرجمعیتترین و مهمترین مرکز مالی و رسانهای ایالات متحده شناخته میشود. این پیروزی، او را به نخستین مسلمان در تاریخ این شهر تبدیل کرد که کلید شهرداری را به دست میگیرد و همچنین جوانترین فردی که در یک قرن اخیر بر صندلی مدیریت این شهر نشسته است.
به گزارش زیسان؛ انتخابات نیویورک که در هفتههای اخیر با حاشیههای فراوان و درگیریهای لفظی میان دو جناح اصلی همراه بود، یکی از مهمترین رقابتهای انتخاباتی آمریکا در سطح محلی به شمار میرفت. این رقابت بهویژه پس از آن توجهها را به خود جلب کرد که دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده، در ساعات پایانی رأیگیری هشدار داد در صورت پیروزی ممدانی ممکن است بودجه فدرال این شهر کاهش یابد؛ تهدیدی که به باور تحلیلگران، نشانه اهمیت سیاسی و نمادین این انتخابات بود.
ممدانی در جمع هوادارانش گفت این پیروزی «فقط موفقیت یک فرد یا یک حزب نیست، بلکه آغاز روزی نو برای میلیونها شهروندی است که سالهاست زیر بار هزینههای زندگی، اجارههای سرسامآور و نابرابری ساختاری خسته شدهاند». او وعده داد که «شهرداری را از ساختاری نخبگانی و وابسته به شرکتهای بزرگ به نهادی مردمی و پاسخگو» تبدیل کند.
او در هفت سالگی به همراه خانوادهاش از اوگاندا به نیویورک مهاجرت کرده بود. پدرش، محمود ممدانی، استاد شناختهشده علوم سیاسی است و مادرش، میرا نایر، یکی از فیلمسازان برجسته سینمای معاصر. خانوادهای که در آن دین، هنر، سیاست و جهانبینی اجتماعی درهم تنیده میشود؛ زمینهای که بعدها در شکلگیری مسیر فکری و سیاسی فرزندشان اثر چشمگیری گذاشت.
ممدانی در رشته مطالعات آفریقایی تحصیل کرده و پیش از ورود به عرصه رسمی سیاست، در کمپینهای اجتماعی مربوط به مسکن و حملونقل عمومی فعال بود. همین تجربههای میدانی بود که باعث شد او در محله آستوریا پایگاهی وسیع میان طبقات کارگر و خانوادههای مهاجر پیدا کند؛ پایگاهی که بعدها در پیروزی انتخاباتیاش نقشی کلیدی ایفا کرد.
در ماههای اخیر، برنامههای اقتصادی او بهویژه مورد بحث و جدل قرار گرفت. از جمله طرحهایی برای توقف افزایش اجارهها در آپارتمانهای مسکونی، ارائه حملونقل عمومی رایگان در برخی خطوط اتوبوس و اختصاص بودجه برای تأمین مهد کودک رایگان برای خانوادهها. مخالفان او این برنامهها را «غیرواقعی و ایدئولوژیک» نامیدند و برخی رسانههای محافظهکار او را «سوسیالیست افراطی» توصیف کردند. با این حال، موج حمایت مردمی ـ بهویژه در میان نسل جوان ـ باعث شد این انتقادها نتوانند رأیدهندگان را از او دور کنند.
پیروزی ممدانی در کنار پیروزی چند نامزد دموکرات دیگر در ایالتهای نیوجرسی و ویرجینیا به عنوان نشانهای از تغییر روندهای سیاسی در سطح محلی آمریکا دیده میشود؛ تغییری که برخی تحلیلگران از آن بهعنوان «بازگشت انرژی سیاسی طبقات فراموششده» یاد کردهاند.
ممدانی در سخنرانیهای خود بارها از نقش الهامبخش عاشورا و مفهوم ایستادگی در برابر بیعدالتی سخن گفته و در عین حال تأکید کرده که سیاست او مبتنی بر حقوق برابر برای تمامی گروههاست؛ چه مسلمان، چه یهودی، چه مسیحی، چه بیدین. او همچنین از حامیان سرسخت حقوق اقلیتهای جنسی و جنسیتی بوده است؛ موضعی که با واکنشهای متفاوتی در جامعه مسلمان آمریکا روبهرو شده است.
اکنون چشمها به دفتر شهرداری نیویورک دوخته شده است. آیا او میتواند وعدههایی را که برای میلیونها شهروند جذاب بود به واقعیت تبدیل کند؟ یا ساختار پیچیده اداری، فشار اقتصادی و چالشهای امنیتی شهر، انرژی و گفتمان او را محدود خواهد کرد؟
پاسخ این پرسشها در ماهها و سالهای آینده مشخص میشود. اما آنچه روشن است این است که نیویورک، بار دیگر به تاریخ سیاسی آمریکا یادآوری کرده که هیچ ترکیب هویتی، قومی یا مذهبی، برای همیشه بیرون از دایره قدرت نمیماند.
