مردی که برای فرار از همسرش، خاکریز رودخانه را شکست و ۵۶۶۰ هکتار زمین را زیر آب برد!
زیسان: تصور کنید مردی برای اینکه همسرش نتواند به خانه برگردد و او فرصت مهمانی و خوشگذرانی پیدا کند، تصمیم بگیرد مسیر یک رودخانه عظیم را تغییر دهد! شاید شبیه داستانی اغراقآمیز در یک فیلم کمدی سیاه به نظر برسد، اما ماجرای جیمز اسکات در تابستان سال ۱۹۹۳ در آمریکا واقعاً اتفاق افتاد؛ مردی که برای دور نگه داشتن همسرش، به سراغ خاکریز رودخانه میسیسیپی رفت و با دستکاری آن، فاجعهای بزرگ به بار آورد.
ماجرا فقط به یک اختلاف خانوادگی ختم نشد. شکسته شدن خاکریز در نزدیکی شهر وست کوئینسی در ایالت میزوری، باعث شد حدود ۱۴ هزار ایکر زمین، معادل بیش از ۵ هزار و ۶۰۰ هکتار، زیر آب برود. بیش از صد ساختمان آسیب دیدند یا نابود شدند، یک جایگاه سوخت در میان سیلاب منفجر شد و پلی مهم برای بیش از دو ماه از دسترس خارج ماند. اما انگیزه مردی که در مرکز این ماجرا قرار داشت، از همه چیز عجیبتر بود.

نقشه عجیب جیمز اسکات برای دور نگه داشتن همسرش
در تابستان ۱۹۹۳، بخشهایی از منطقه غرب میانه آمریکا با یکی از شدیدترین سیلابهای تاریخ معاصر خود روبهرو شده بود. بارندگیهای سنگین، رودخانه میسیسیپی را به سطحی خطرناک رسانده بود و گروههای امدادی، نیروهای نظامی و داوطلبان شبانهروز برای محافظت از خاکریزها تلاش میکردند.
در چنین شرایطی، جیمز آر. اسکات، مردی ۲۳ ساله اهل شهر فاولر در ایالت ایلینوی، تصمیمی گرفت که بعدها به یکی از عجیبترین پروندههای جنایی مرتبط با سیل تبدیل شد.
همسر اسکات در آن سوی رودخانه، در ایالت میزوری، کار میکرد. طبق روایت دادستانها، او میخواست همسرش نتواند به خانه برگردد تا خودش در ایلینوی فرصت مهمانی دادن و دیدار با زنان دیگر را داشته باشد. ظاهراً تصور میکرد اگر خاکریز رودخانه بشکند و مسیر ارتباطی میان دو سوی رودخانه مختل شود، همسرش برای مدتی پشت رودخانه گرفتار خواهد شد.
اما نقشه او بسیار خطرناکتر از یک دردسر خانوادگی بود.
چگونه چند کیسه شن به یک فاجعه بزرگ تبدیل شد؟
در آن روزها، برای محافظت از خاکریزهای کنار میسیسیپی، روی بخشهایی از آن پوشش پلاستیکی قرار داده بودند و کیسههای شن را روی این پوشش گذاشته بودند تا آب نتواند بهراحتی خاکریز را فرسوده کند.
در ۱۶ ژوئیه ۱۹۹۳، خاکریز وست کوئینسی در ایالت میزوری شکست. در جریان تحقیقات، اسکات به برداشتن چند کیسه شن از روی خاکریز اعتراف کرد. دادستانها معتقد بودند همین دستکاری باعث شد آب راه خود را به سمت مناطق حفاظتشده باز کند.

اسکات در دفاع از خود ادعا میکرد قصد نداشته فاجعهای به وجود بیاورد و تنها میخواسته توجه مسئولان را به نقطهای آسیبپذیر جلب کند. با این حال، دادستانها روایت دیگری داشتند: آنها میگفتند او پیشتر از قصدش برای شکستن خاکریز و گرفتار کردن همسرش در آن سوی رودخانه صحبت کرده بود.
در نهایت، هیئت منصفه او را در سال ۱۹۹۴ به جرم ایجاد فاجعه محکوم کرد. البته پرونده در همینجا تمام نشد و پس از نقض نخستین محکومیت در مرحله تجدیدنظر، محاکمه دیگری برگزار شد. اسکات در سال ۱۹۹۸ بار دیگر محکوم شد.
سیلابی که ۵ هزار هکتار زمین را بلعید
با شکسته شدن خاکریز، آب رودخانه میسیسیپی به مناطق اطراف سرازیر شد. وسعت آبگرفتگی به حدود ۱۴ هزار تا ۱۵ هزار ایکر رسید؛ رقمی معادل تقریباً ۵ هزار و ۶۶۰ تا ۶ هزار هکتار.
بیش از صد ساختمان در این منطقه تخریب یا آسیب دیدند. سیلاب از خیابانها و زمینهای کشاورزی عبور کرد و حتی به محدوده تجاری وست کوئینسی رسید. یکی از تکاندهندهترین اتفاقها زمانی رخ داد که یک جایگاه سوخت در مسیر آب قرار گرفت؛ مخازن سوخت آسیب دیدند و آتشسوزی و انفجار، صحنهای هولناک در میان سیلاب به وجود آورد.
در گزارشهای آن زمان، از بارجهایی نیز یاد شده که جریان آب آنها را از مسیر معمول رودخانه خارج کرده و به میان درختان و زمینهای کشاورزی برده بود. منظرهای که نشان میداد شکستن یک بخش از خاکریز چگونه میتواند زندگی هزاران نفر را تحت تأثیر قرار دهد.

پلی که ۷۱ روز بسته ماند
یکی دیگر از پیامدهای مهم این حادثه، بسته شدن پل بیویو بود؛ پلی که شهرهای کوئینسی در ایلینوی و وست کوئینسی در میزوری را به هم متصل میکرد.
این پل در آن محدوده از رودخانه اهمیت زیادی داشت و بسته شدن آن، رفتوآمد میان دو سوی میسیسیپی را با مشکل جدی روبهرو کرد. گزارشهای خبری آن زمان میگویند پل به مدت ۷۱ روز بسته ماند؛ اتفاقی که برای ساکنان، کسبوکارها و رفتوآمدهای روزمره دردسرهای فراوانی ایجاد کرد.
به این ترتیب، تصمیمی که بنا بر ادعای دادستانها قرار بود فقط همسر یک مرد را پشت رودخانه نگه دارد، به بحرانی گسترده برای یک منطقه تبدیل شد.
جیمز اسکات چگونه به دام افتاد؟
اسکات پس از حادثه تلاش کرد خود را فردی نشان دهد که قصد کمک به محافظت از خاکریز را داشته است. اما در جریان تحقیقات، اظهارات و اعترافهای او به موضوع اصلی پرونده تبدیل شدند.
او در نهایت در سال ۱۹۹۴ به جرم ایجاد فاجعه محکوم و به حبس ابد محکوم شد. با این حال، دادگاه تجدیدنظر در سال ۱۹۹۷ به دلیل ایرادهایی در روند ارائه شواهد به دفاع، محکومیت نخست را نقض کرد و پرونده به محاکمه مجدد رسید.
در سال ۱۹۹۸، هیئت منصفه بار دیگر او را مجرم شناخت و حکم حبس ابد برایش صادر شد. دادگاه تجدیدنظر میزوری نیز در سال ۱۹۹۹ محکومیت او را تأیید کرد.

یک نقشه شخصی با خسارتی عمومی
ماجرای جیمز اسکات یکی از عجیبترین نمونههای واقعی از تصمیمی است که پیامدهای آن بسیار فراتر از انگیزه اولیه فرد رفت. او ظاهراً میخواست برای چند ساعت یا چند روز از محدودیتهای زندگی خانوادگی فرار کند؛ اما نتیجه کار، آبگرفتگی هزاران هکتار زمین، تخریب ساختمانها، اختلال در ارتباط دو شهر و خسارتهای سنگین اقتصادی بود.
البته باید توجه داشت که سیل بزرگ سال ۱۹۹۳ در منطقه غرب میانه آمریکا، پیش از این حادثه و در پی بارندگیهای شدید و طغیان رودخانهها آغاز شده بود. اسکات عامل آن سیل گسترده نبود؛ اتهام و محکومیت او به شکستن خاکریز مشخص وست کوئینسی و خسارت عظیمی مربوط میشد که در پی آن شکست به وجود آمد.
گاهی یک تصمیم خودخواهانه میتواند از مرز زندگی شخصی عبور کند و به فاجعهای برای یک جامعه تبدیل شود. داستان جیمز اسکات، مردی که بنا بر روایت دادستانها برای گرفتار کردن همسرش به سراغ خاکریز رودخانه رفت، نمونهای عجیب و تلخ از همین واقعیت است.