پیروزی بزرگ مورینیو در نوکمپ؛ بریس کیلیان امباپه رئال را به یک قدمی بارسا رساند

دبل مهاجم فرانسوی، پیروزی بهترین رئال مادرید در چند ماه اخیر را رقم زد. این تیم توانست تمام نقاط قوت بارسلونا را خنثی کند. بلینگام که رفته‌رفته بهتر شد، در دقایق پایانی بر بازی مسلط بود و کوکوریا نیز لامین یامال را مهار کرد.

رئال مادرید در دشوارترین میدان ممکن و مقابل تیمی که بر لالیگا سلطه داشت، دوباره زنده شد. در جایی و زمانی که کمتر کسی انتظارش را داشت، تیم سفیدپوش بهترین نمایش خود را در دو فصل اخیر نشان داد، تیمی منسجم، دقیق و انعطاف‌پذیر که توانست با دفاعی منظم و حملاتی حساب‌شده، ال‌کلاسیکو را با دبل امباپه به سود خود به پایان برساند.

بارسلونا در همان ۹ پیروزی باقی ماند و نتوانست در منطقه‌ای که همیشه نقطه قوت اصلی‌اش بوده، یعنی خط میانی، برتری خود را به حریف تحمیل کند. انتظار می‌رفت رودری در مرکز میدان حضور داشته باشد، اما این آردا گولر، برناردو سیلوا، بلینگام که رفته‌رفته بهتر شد، و شوامنی بودند که کنترل میانه میدان را در اختیار گرفتند؛ کاماوینگا نیز با ورودش به زمین، نقش مهمی ایفا کرد و به یکی از تعویض‌های سرنوشت‌ساز مورینیو تبدیل شد. سرمربی پرتغالی یک کلاس درس در مدیریت تاکتیکی ارائه کرد. آن هم بدون حضور دو ستاره تیمش، یعنی کورتوا و وینیسیوس.

همه‌چیز غافلگیرکننده بود. از همان لحظه اعلام ترکیب، مشخص شد که قرار است مسیر متفاوتی در پیش گرفته شود. مورینیو برناردو سیلوا را در مرکز میدان قرار داد و آردا گولر را نیز در ترکیب اصلی حفظ کرد؛ همان بازیکنان تکنیکی که طبق گفته خود مورینیو در رم، قرار نبود بتوانند هم‌زمان در ترکیب اصلی بازی کنند، چون به گفته او «پنج گل دریافت می‌کردند». نتیجه، اما تیمی از رئال مادرید بود که با تعهدی جمعی بازی می‌کرد، بدون توپ فشرده و منسجم بود و هنگام مالکیت توپ نیز با آرایشی مناسب، فضا‌ها را به‌خوبی پوشش می‌داد. این پاسخی درخور به حریف قدرتمندش بود.

شاید بارسلونا انتظار چنین عملکردی را نداشت، اما فرصت کافی برای بازنگری در برنامه‌اش داشت. با این حال، در تمام نیمه نخست نتوانست در منطقه‌ای که تصور می‌شد برتری مطلقی در آن دارد، یعنی خط میانی، مسلط شود.

فرمین لوپز در کنار پدری و رودری، انتخاب فلیک برای خط میانی بود و هافبک اندلسی فعال‌ترین بازیکن این منطقه بود و بهتر از بقیه با مهاجمان ارتباط برقرار می‌کرد. برای نخستین بار در این فصل، رافینیا به‌خوبی مهار شده بود.

گوردون نخستین هشدار جدی را با ضربه‌ای از منطقه خود ارسال کرد که به‌خوبی مهار شد. او سپس با حرکتی سریع، زمینه را برای پیشروی رافینیا پس از یک استارت خوب از سوی لامین فراهم کرد. نامزد کسب توپ طلا در دوئلی بسیار پرفشار با کوکوریا قرار داشت؛ بازیکنی که در تمام نبردهایش با شدت و تمرکز بازی می‌کرد. مدافع حریف تا حدی به هدف خود رسید و توانست تمرکز ستاره بارسا را بر هم بزند.

اگر بارسلونا پیش از ال‌کلاسیکو هم از نظر تعداد مدافعان شرایط دشواری داشت، با مصدومیت اسپارت وضعیتش بحرانی‌تر شد. فلیک بالده را به زمین فرستاد، هرچند او در برنامه‌هایش نقش چندانی نداشت، تا کانسلو را به سمت راست منتقل کند.

رئال با ارسال بیرون پای آردا گولر به دروازه بارسلونا نزدیک شد؛ امباپه با یک ضربه والی توپ را به بالای دروازه فرستاد. بارسلونا نیز با استفاده از اشتباه گولر پاسخ داد؛ اشتباهی که مسیر پیشروی گوردون را هموار کرد. لونین ضربه او را مهار کرد.

در همین شرایط متعادل، پس از عبور از دقیقه ۴۰، رئال برای حمله به نقطه‌ضعف احتمالی بارسا در زمان مالکیت توپ پیش‌قدم شد و یک حرکت تیمی فوق‌العاده را به نمایش گذاشت. توپ از عقب زمین تا جلو، میان تمام بازیکنان و حتی لونین به گردش درآمد و به‌صورت مورب به سمت جناح چپ رفت؛ جایی که دیومانده به فضای خالی نفوذ کرد و ارسال تند و تیزی انجام داد. جرارد مارتین توپ را دفع کرد، اما توپ به امباپه برخورد کرد و تغییر مسیر آن باعث غافلگیری خوان گارسیا شد. نتیجه ۰-۱ شد.

بارسلونا می‌توانست و حتی باید پیش از پایان نیمه نخست بازی را به تساوی می‌کشاند، زیرا لامین یامال یک فرصت فوق‌العاده داشت. بازیکنان بارسلونا با گردش توپ خوب، فضا‌ها را به‌درستی پیدا کردند تا فرمین لوپز در نقش مهاجم نوک صاحب توپ شود. او توپ را به سمت چپ فرستاد و پس از برخوردی خوش‌شانس، توپ به شماره ۱۰ بارسلونا رسید. یامال می‌توانست با پای چپ گلزنی کند، اما فرصت را از دست داد. یک غافلگیری دیگر!

امباپه نیز فرصت گلزنی داشت و ضربه‌اش به تیر دروازه برخورد کرد، هرچند او از موقعیت آفساید حرکت کرده بود. این اتفاق البته چندان غافلگیرکننده نبود. با شروع نیمه دوم، بارسلونا ریسک بیشتری کرد و رئال مادرید فرصت به ثمر رساندن گل دوم را از دست داد. بلینگام دو بار حرکتی تماشایی را آغاز کرد. در صحنه نخست، او در موقعیتی دو به یک و در شرایطی بسیار خطرناک قرار گرفت، اما جرارد مارتین با دفاعی فوق‌العاده مانع از پیشروی او شد. در صحنه بعدی، هافبک انگلیسی بیش از حد با توپ پیش نرفت، اما پاسش دقت لازم را نداشت و بالده پیش از رسیدن توپ به امباپه، مسیر آن را بست.

ریسک بارسلونا سرانجام نتیجه داد. دیومانده بر اثر برخورد استوک کانسلو با عضله ساق پایش آسیب دید و مصدوم شد. طبق قانون، رئال مادرید برای مدتی با ۱۰ بازیکن به بازی ادامه داد. بازیکنان این تیم تلاش بیشتری کردند و والورده نیز درخواست تعویض داد.

در همین شرایط، بارسلونا یک ضربه ایستگاهی را کوتاه بازی کرد. پدری فرصت کافی برای فکر کردن داشت، پاس عمقی و دقیقی فرستاد و رافینیا با ضربه‌ای محکم و زمینی توپ را به گوشه دروازه فرستاد. بازی مساوی شد.

گل تساوی روحیه بارسلونا را بالا برد. با وجود اینکه خوان گارسیا ضربه خطرناک آردا گولر را با واکنشی قابل‌توجه مهار کرد، تیم آبی‌واناری کنترل بازی را در دست گرفت و در زمین حریف مستقر شد؛ البته با خطراتی که این شیوه بازی در پشت خط دفاعی به همراه داشت.

ابتدا لونین با واکنشی عالی، ضربه سر جرارد مارتین را مهار کرد؛ واکنشی شبیه به آنچه از کورتوا انتظار می‌رود. سپس لامین یامال که این بار از دست کوکوریا، مدافع سمج حریف، فرار کرده بود، از مرکز زمین شوتی روانه دروازه کرد که از کنار تیر به بیرون رفت. 

پس از آن، دی‌یونگ و رافینیا نیز از پشت محوطه جریمه اقدام به شوت‌زنی کردند. هویسن هر دو ضربه را بلوکه کرد که یکی از آنها با صورتش دفع شد. کاماوینگا وارد زمین شد؛ قرار بود با دوندگی و تحرک خود، استحکام بیشتری به خط میانی ببخشد، اما نقش او فراتر از این بود و به مهره‌ای تعیین‌کننده تبدیل شد.

بلینگام در مرکز میدان با حرکتی تماشایی و تکنیکی، دو بازیکن حریف را از پیش رو برداشت. آردا گولر نیز با یک پاس عمقی، توپ را به ادواردو کاماوینگا رساند. هافبک فرانسوی از مدافع میانی عبور کرد و توپ را به مقابل دروازه فرستاد تا امباپه با ضربه‌ای دقیق آن را وارد دروازه کند. نتیجه ۱-۲ شد. این پایان یک ال‌کلاسیکوی دیدنی و متفاوت بود.

به لطف رئال مادرید، رقابت قهرمانی لالیگا دوباره جان گرفته است. این تیم مقابل قدرتمندترین رقیب خود به اوج رسید و بارسلونا را تا حد زیادی از کار انداخت. حالا یک رقابت تازه در لیگ آغاز می‌شود.

منبع: ورزش سه