تصاویر دیدهنشده از کودکی کریستیانو رونالدو؛ روایت تلخ سالهای فقر و امید
زیسان: گاهی یک شکست، بهانهای میشود برای ورق زدن تمام یک زندگی. حذف پرتغال مقابل اسپانیا، در حالی که بسیاری آن را آخرین جام جهانی کریستیانو رونالدو میدانند، نگاهها را دوباره به مردی برگردانده که سالها در صدر فوتبال جهان ایستاد. پیش از آنکه نامش با توپهای طلا، قهرمانیها و رکوردهای بیشمار گره بخورد، او پسربچهای بود در جزیره مادیرا؛ کودکی که فقر را از نزدیک لمس کرد و با رؤیای فرار از همان زندگی، اولین قدمهایش را به سوی تاریخ برداشت. این گزارش تصویری، با مجموعهای از تصاویر دیدهنشده از دوران کودکی رونالدو، روایت همان سالهایی است که همهچیز از آنجا آغاز شد.
به گزارش زی سان، در بعضی از عکسها، فقط یک پسربچه لاغر با لبخندی ساده دیده میشود؛ کنار مادر، پدر، خواهرها و برادرش، بیآنکه هیچ نشانی از زندگی پرزرقوبرق امروز داشته باشد. اما همین تصاویر دیدهنشده از کودکی کریستیانو رونالدو، داستانی را روایت میکنند که شاید از تمام جامها و رکوردهایش الهامبخشتر باشد؛ داستان کودکی که در فقر بزرگ شد، اما هرگز اجازه نداد فقر، رؤیاهایش را کوچک کند.
خانه که رونالدو در آن به دنیا آمد
کریستیانو رونالدو دوس سانتوس آویرو، پنجم فوریه ۱۹۸۵ در جزیره مادیرا، یکی از محرومترین مناطق پرتغال، به دنیا آمد. او کوچکترین فرزند خانوادهای بود که برای گذران زندگی، هر روز با مشکلات مالی دستوپنجه نرم میکرد. پدرش، ژوزه دینیس آویرو، باغبان شهرداری و مسئول تدارکات یک باشگاه محلی بود و مادرش، ماریا دولورس، برای تأمین هزینههای زندگی در خانههای مردم آشپزی و نظافت میکرد. درآمد خانواده آنقدر محدود بود که گاهی تأمین سادهترین نیازهای روزمره هم به دغدغهای بزرگ تبدیل میشد.
تصاویر قدیمی خانواده رونالدو، خانهای کوچک و ساده را نشان میدهند؛ خانهای که در آن خبری از تجمل نبود. اتاقها کوچک بودند، امکانات اندک بود و چهار فرزند خانواده یاد گرفته بودند با همان داشتههای کم، زندگی کنند. شاید اگر کسی آن روزها این عکسها را میدید، هرگز تصور نمیکرد یکی از این کودکان روزی به مشهورترین فوتبالیست جهان تبدیل شود.
اما در میان همه کمبودها، یک چیز همیشه وجود داشت؛ توپ فوتبال.
برای کریستیانو، فوتبال فقط یک بازی نبود؛ راهی برای فرار از سختیهای زندگی بود. ساعتها در کوچههای باریک و شیبدار مادیرا با دوستانش بازی میکرد، گاهی با توپهای کهنه و زمینهایی که بیشتر خاک بودند تا چمن. هر بار که توپ زیر پایش قرار میگرفت، انگار تمام مشکلات خانواده برای چند دقیقه از بین میرفت.
استعدادش خیلی زود توجه مربیان محلی را جلب کرد. آنها میگفتند این پسر، سرعت و عطشی دارد که در همسنوسالانش دیده نمیشود. اما استعداد بهتنهایی کافی نبود. خانواده پول چندانی نداشتند و رسیدن به رؤیای فوتبال حرفهای، بیشتر شبیه یک آرزو بود تا یک برنامه.
در دوازدهسالگی، سختترین تصمیم زندگیاش را گرفت. او باید مادیرا را ترک میکرد و به آکادمی اسپورتینگ لیسبون میرفت؛ جایی در صدها کیلومتر دورتر از خانه. خداحافظی با مادر و خانواده، برای پسربچهای در آن سن آسان نبود. خودش بعدها تعریف کرد که شبهای زیادی از دلتنگی گریه میکرد، اما هر بار به خودش یادآوری میکرد که برای ساختن آیندهای بهتر، باید این سختی را تحمل کند.
در همان سالها، مشکلات خانوادگی نیز ادامه داشت. پدرش با اعتیاد به الکل دستوپنجه نرم میکرد و وضعیت اقتصادی خانواده تغییری نکرده بود. شاید همین تلخیها بود که از کریستیانو نوجوان، فوتبالیستی ساخت که هیچوقت به کم قانع نشد. او بارها گفته است که میخواست آنقدر موفق شود که مادرش دیگر هیچوقت نگران پرداخت قبضها یا خرید مایحتاج خانه نباشد.
سالها بعد، وقتی رونالدو اولین قراردادهای بزرگش را امضا کرد، یکی از اولین کارهایش خرید خانهای مناسب برای مادرش بود؛ وعدهای که در سالهای کودکی به خودش داده بود. برای او، موفقیت فقط به معنای گل زدن یا بردن جام نبود؛ موفقیت یعنی تمام سختیهایی که خانوادهاش تحمل کرده بودند، دیگر هرگز تکرار نشود.
امروز وقتی این تصاویر دیدهنشده از کودکی کریستیانو رونالدو را کنار عکسهای او با توپهای طلا، جامهای قهرمانی و زندگی لوکسش قرار میدهیم، تفاوت تنها در لباسها یا خانهها نیست؛ تفاوت در مسیری است که طی شده است. از کوچههای فقیر مادیرا تا بزرگترین ورزشگاههای جهان، از خانهای ساده تا شهرتی جهانی، فاصلهای بود که فقط با استعداد پر نشد؛ با هزاران ساعت تمرین، اشک، شکست، دلتنگی و ارادهای که هیچوقت تسلیم نشد.
شاید به همین دلیل است که این عکسهای قدیمی فقط تصاویری از گذشته نیستند. آنها سندی هستند از اینکه گاهی بزرگترین ستارههای جهان، از کوچکترین خانهها و سختترین روزها آغاز میشوند؛ جایی که هنوز هیچکس نمیداند کودکی که با لبخند کنار خانواده ایستاده، قرار است روزی نامش در تاریخ فوتبال جاودانه شود.
