پل اندرسون؛ پدر وزنه برداری قدرتی و قویترین مرد تاریخ سیاره زمین که ۲۸۴۰ کیلو را بلند کرد!
زیسان: پل اندرسون نامی است که در تاریخ قدرت و توان جسمانی، بیش از آنکه در میان آمارها و رکوردهای رسمی ثبت شود، در میان روایتها و حیرت مردمی باقی مانده است. گفته میشود او روزی وزنهای با مجموع وزن ۲۸۴۰ کیلوگرم را از زمین بلند کرده؛ رقمی که حتی در عصر وزنه برداران حرفهای و رکوردهای دقیق جهانی نیز بیشتر به افسانه پهلوانان و اسطورههای کهن شباهت دارد. اما داستان پائول اندرسون، برخلاف افسانهها، از دل روستا، خاک و تمرینهایی ساده آغاز شد.
به گزارش زیسان؛ او در سال ۱۹۳۲ در ایالت جورجیا در آمریکا به دنیا آمد؛ منطقهای با زمینهای کشاورزی، گرم و مرطوب، و فرهنگی که هنوز در آن «قدرت بدنی» نشانهای از مردانگی و احترام تلقی میشد. اندرسون کودکی بیمار و ضعیفی داشت؛ گفتهاند که پزشکان در نوجوانی او تشخیص ضعف استخوانی و مشکلات کلیوی دادند و توصیه کردند از فعالیت سنگین دوری کند.
اما اندرسون، برخلاف آن توصیهها، مسیر دیگری را انتخاب کرد. او در حیاط خانه، با ابزارهای کار پدر و بلوکهای سیمانی و آهنی که از کارگاههای محلی جمع میکرد، تمرین میکرد. نه مربی داشت و نه دانشی از اصول وزنهبرداری مدرن. تنها چیزی که داشت، کنجکاوی و سرسختی بود.
داستان بلند کردن سنگینترین وزنه تاریخ توسط اندرسون
در دهه ۱۹۵۰، وقتی که وزنهبرداری در آمریکا هنوز در سایه ورزشهایی، چون بوکس و بیسبال بود، اندرسون بدون شهرت وارد رقابتهای محلی شد و با وزنههایی که دیگران حتی تصور بلند کردن آنها را نمیکردند، نگاهها را به خود جلب کرد. اما نقطه اوج داستان او زمانی بود که در یک نمایش عمومی، پشت سازهای چوبی که یک پلتفرم بزرگ را نگه میداشت ایستاد؛ پلتفرمی که روی آن چندین نفر، وزنهها، تجهیزات و اشیای سنگین قرار داشت.
روایت شده این سازه مجموعاً ۲۸۴۰ کیلوگرم وزن داشت. اندرسون با قرار دادن شانههایش زیر تیر اصلی، زانوهایش را خم کرد و با فشاری آرام، اما پیوسته، وزنه را از زمین جدا کرد؛ تنها چند سانتیمتر، اما همین چند سانتیمتر کافی بود تا جمعیت فریاد بزند و نام او در تمام کشور پخش شود.
این حرکت هرگز بهعنوان رکورد رسمی در کتابهای وزنهبرداری ثبت نشد؛ زیرا با استانداردهای رسمی مسابقات سازگار نبود. اما همانگونه که در سنتهای زورخانهها، میدانهای معرکهگیری و داستانهای پهلوانان ایرانی هم دیده میشود، همیشه بخشی از تاریخ قدرت انسانی در چارچوب سالنها و نهادهای رسمی ثبت نشده است. برخی از بزرگترین نشانههای توان جسمانی، در جمع مردم رخ داده و تنها در حافظهها و روایتها مانده است. اندرسون یکی از چهرههای این حافظههاست.
به گزارش زیسان؛ او بعدها در بازیهای المپیک ۱۹۵۶ ملبورن شرکت کرد و مدال طلا گرفت. آن روزها بسیاری تصور میکردند که او باید تمامی رکوردهای جهانی را یکی پس از دیگری جابهجا کند. اما بدنش، که سالها فشار و وزنههای سنگین را تحمل کرده بود، شروع به هشدار دادن کرد. مشکلات کلیوی که از نوجوانی همراه او بود، با گذشت زمان شدت یافت. اندرسون کمکم از صحنه رقابتهای رسمی دور شد، اما از شهرتش برای کار دیگری استفاده کرد.
او در سالهای بعد سفر میکرد، در مدارس و سالنهای جمعی سخنرانی میکرد و درباره نیروی اراده، ایمان و غلبه بر ضعف جسمی حرف میزد. او یک مؤسسه برای کمک به جوانانی که از آسیبهای اجتماعی رنج میبردند تأسیس کرد و سالهای پایانی عمر خود را بیشتر صرف کارهای خیریه و انگیزشی کرد تا نمایش قدرت.
مرگ او در سال ۱۹۹۴ باعث نشد نامش از حافظه قدرت بدنی حذف شود. هنوز عکسهایی از او که زیر وزنههایی با قطر و ابعاد غیرقابل تصور ایستاده، در میان علاقهمندان قدرتهای فوقعادی دستبهدست میشود.
هنوز بسیاری از قدرتنمایان، چه در سالنهای بدنسازی و چه در عرصههای نمایشی، خود را «دنبالهرو راه او» میدانند. اما آنچه نام اندرسون را متمایز میکند، نه صرفاً وزنهایی است که بلند کرد، بلکه مسیری است که طی کرد؛ مسیری از بیماری و محدودیت، تا به چالش کشیدن مرزهای توانایی انسان.
در تاریخ غیررسمی قدرت، جایی که رکوردها همیشه روی کاغذ نوشته نمیشوند و روایتها گاه سنگینتر از اعداد هستند، پائول اندرسون نه یک قهرمان عادی، بلکه بخشی از داستان بزرگتری است: داستان انسانی که نشان داد گاهی بدن، تنها به اندازه باورهای انسان محدود میشود، نه برعکس.
رکوردهای پل اندرسون در نیای وزنهبرداری
در سال ۱۹۵۵ و در اوج جنگ سرد بود که اندرسون آمریکایی، یکی از وزنهبرداران مدعو به مسابقات سهگانه جماهیر شوروی بود تا به عنوان نماینده آمریکا در یکی از محبوبترین کشورهای ورزش وزنهبرداری، وزنه بزند. اندرسون در شوروی، خوشدرخشید و با ثبت رکوردهای ۵۲۷.۸ کیلوگرم در پرس نظامی، ۱۵۲.۴ کیلوگرم در حرکت یکضرب و ۱۹۲.۹ کیلوگرم در حرکت دوضرب، تماشاگران روس را به وجد آورد. درخشش اندرسون در شوروی به حدی بود که روزنامه صبح مسکو در روز بعد این مسابقات به او لقب «شگفتی طبیعت» را داده بود.
سپس نوبت به مسابقات قهرمانی ۱۹۵۵ جهان رسید تا این وزنهبردار با ثبت رکورد ۵۱۲.۵ کیلوگرم آن، بالاتر از رقبایی مثل جیمز برادفورد و اینو ماکینن فنلاندی، مرد طلایی جهان شود. پس از این افتخار، ریچارد نیکسون، معاون رئیس جمهور وقت ایالات متحده از اندرسون به دلیل تلاشهایش برای سرافرازی پرچم آمریکا، تشکر کرد.
او در سال ۱۹۵۶ به مسابقات المپیک ملبورن اعزام شد. او در نخستین حرکت خود در بخش پرس، رکورد ۱۶۷.۵ کیلوگرم را به ثبت رساند، اما در دو حرکت بعدی خود در این بخش، موفق به مهار وزنه ۱۷۲.۵ کیلوگرم نشد. در بخش یکضرب، حاصل کار اندرسون، مهار وزنه ۱۴۰ کیلوگرم در حرکت نخست و ۱۴۵ کیلوگرم در حرکت سوم بود. او در بخش دوضرب، پس از دو تلاش ناموفق در دو حرکت نخست، وزنه ۱۸۷.۵ کیلوگرمی را در سومین حرکت مهار کرد تا آمریکا را به مدال طلای المپیک برساند.
مجموع رکورد اندرسون و سلوتی در پایان هر سه بخش وزنهبرداری المپیک، ۵۰۰ کیلوگرم بود، اما کزن سبکتر نماینده آمریکا به نسبت رقیب آرژانتینی، او را مرد طلایی المپیک کرد. این مهم در حالی صورت گرفت که اندرسون، پیش از شروع مسابقات، درگیر بیماری شد و تب ۴۰ درجه را پشتسر گذاشت.
اگرچه اندرسون پس از طلای المپیک به محبوبیتی دستنایافتنی رسیده بود، اما درآمد کم مسابقات المپیکی وزنهبرداری که به وزنهبرداری آماتور مشهور بود، باعث شد تا قهرمان المپیک ملبورن و قویترین مرد سال ۱۹۵۶، رو به مسابقات حرفهای وزنهبرداری بیاورد. او در سال ۱۹۵۷ و در سن ۲۴ سالگی، از دنیای وزنهبرداری آماتور خداحافظی کرد و به اجراهایی عمومی مشغول شد. او در مسابقات آقای آمریکای ۱۹۵۷ در کالیفرنیا، با ثبت ۲۲۶.۸ کیلوگرم در بخش پرس نظامی، رکورد داگ هپبورن را شکست.
اندرسون که از قید و بند المپیک و مسابقات قهرمانی جهان خلاص شده بود، به چالش دلار نقرهای دعوت شد و در آن، یک میله وزنهبرداری با دو گاوصندوق پر از سکه را با رکورد ۱۸۸.۲ کیلوگرم در حرکت دوضرب، بالای سر برد. این مهار در برنامه اد سالیوان شو، به صورت زنده برای تمامی آمریکاییها پخش شد. در ادامه، اطلاعاتی غیررسمی درباره رکوردهایی، چون ۵۲۶.۲ کیلوگرم در اسکوات، ۲۷۲.۲ کیلوگرم در پرس نظامی و ۲۸۰۰ کیلوگرم در لیفت پشت پا، از این ورزشکار به دنیای ورزش مخابره شد.
