رویا کریمی مشهورترین زن بدنساز افغانستانی؛ از کودک همسری در افغانستان تا قهرمانی مسترالمپیا شمال اروپا + تصاویر
رویا کریمی، زن افغان که زمانی کودکهمسر بود، امروز یکی از چهرههای موفق بدنسازی در نروژ است. داستان زندگی او، تصویری از مبارزه با سنتهای محدودکننده، بازسازی هویت فردی و الهامبخشی برای زنانی است که همچنان با قید و بندهای گسترده روبهرو هستند.
رویا در کابل، پایتخت افغانستان، شهری که سالها درگیر جنگ و بیثباتی بوده، متولد شد.
رویا میگوید که در ۱۵ سالگی مادر شده است و دوران نوجوانیاش زیر سایه ازدواج اجباری و مسئولیتهای سنگین قرار گرفت: «در ۱۴ سالگی با مردی ازدواج کردم که اعتقادی به حق انتخاب یا آزادی زنان نداشت.»
مهاجرت به نروژ
رویا، اما «آن زندگی را نمیخواست». او همراه با مادر و پسر خردسالش ۱۴ سال پیش افغانستان را ترک کرد و به نروژ پناهنده شد؛ تصمیمی که در جامعهٔ سنتی افغانستان، ریسکها و تهدیدهای زیادی برای زنان به همراه دارد.
در نروژ، رویا با محیطی کاملا متفاوت روبهرو شد: باید زبان نروژی میآموخت، خود را با فرهنگ جدید تطبیق میداد و شغلی برای تأمین زندگی خود و خانوادهاش پیدا میکرد. دوران اولیهٔ مهاجرت آسان نبود: مجبور شد همزمان زبان بیاموزد، دورههای حرفهای بگذراند و وارد بازار کار شود.
اما تلاشهای او در نهایت به موفقیت انجامید. رویا در رشتهٔ پرستاری تحصیل کرد و توانست در بیمارستانی در اسلو مشغول به کار شود.
رویا کریمی با همسرش کمال جلال الدین که او هم بدنساز است در نروژ آشنا شد. آشنایی رویا با بدنسازی نقطهٔ عطفی در زندگیاش بود. حضور در باشگاههای ورزشی، تنها به معنای تمرین جسمی نبود؛ بلکه راهی برای بازسازی اعتمادبهنفس و تعریف دوبارهٔ هویت فردیاش شد. او میگوید بدنسازی کمکش کرد تا از محدودیتهای ذهنی و اجتماعیای که سالها بر او تحمیل شده بود، فاصله بگیرد.
در کنار کار پرستاری، رویا تحصیلاتش را در زمینهٔ تغذیه و مربیگری سلامت ادامه داد و موفق به دریافت مدارک رسمی در رشته فیتنیس یا تناسب اندام شد.
رویا حدود یک سال پیش، تصمیم گرفت پرستاری را کنار بگذارد و به طور حرفهای وارد دنیای بدنسازی شود؛ تصمیمی پرریسک که مسیر زندگیاش را تغییر داد. با این حال، میگوید چالش اصلی برایش نه تغییر شغل، بلکه عبور از مرزها و چارچوبهایی بوده که در افغانستان تجربه کرده بود.
خانم کریمی از زمانی که بهصورت حرفهای ورزش را دنبال میکند، رژیم ورزشی دقیقی دارد. روزانه چهار وعده غذا میخورد و رژیم غذاییاش تقریباً یکنواخت است. به گفته خودش، ترجیح میدهد از منابع طبیعی پروتئین استفاده کند و همواره میزان غذای مصرفیاش را اندازهگیری میکند. رویا میگوید که این سبک زندگی هرچند دشوار است، اما به آن عادت کرده و حالا آن را میپسندد.
رویا کریمی میگوید که در نروژ با ورزش آشنا شد.رویا در کنار فعالیتهای ورزشی، از طریق شبکههای اجتماعی نیز با زنان افغان در داخل و خارج از این کشور ارتباط برقرار کرده است. او دربارهٔ اهمیت سلامت جسمی، اعتمادبهنفس و بازسازی هویت فردی با آنها گفتوگو میکند.
به باور رویا، موفقیت هر زن افغان، فراتر از یک پیروزی شخصی، گامی در جهت بازتعریف نقش زنان در جامعه است.
رویا کریمی، امسال در مسابقات «استوپریت اوپن» نروژ موفق شد در دستهٔ «تندرستی» مدال طلا را کسب کند. این دسته در مسابقات بدنسازی تأکید ویژهای بر تناسب اندام طبیعی، سلامت ظاهر و زیبایی غیراغراقآمیز دارد.
برخلاف برخی دیگر از دستههای بدنسازی که بر حجم بالای عضلات تمرکز دارند، در دستهٔ تندرستی، ترکیبی از فرم متعادل، پوست سالم، و آمادگی جسمانی طبیعی مد نظر داوران است.
پس از این موفقیت، رویا در مسابقات معتبر «نوروی کلاسیک ۲۰۲۵» نیز قهرمان شد. نوروی کلاسیک یکی از رقابتهای مهم در شمال اروپا است که ورزشکارانی از سراسر منطقه اسکاندیناوی در آن شرکت میکنند.
این پیروزی، جواز حضور رویا در مسابقات قهرمانی اروپا را برای او به ارمغان آورد؛ گامی بزرگ که مسیر زندگیاش را از کابل جنگزده به صحنههای بینالمللی کشاند.
رویا اکنون خود را برای مسابقات قهرمانی اروپا آماده میکند؛ در حالی که تمرینهای سخت بدنی بخشی از زندگی روزمره او شده است.
کمال جلالالدین، همسر دوم رویا کریمی، مربی و مشوق اصلی او در مسیر بدنسازی است.
در این مسیر رویا با کمال جلالالدین، همسر دومش در نروژ آشنا شد. او که خود سابقهای طولانی در بدنسازی داشت، یکی از حامیان اصلی رویا است: «دیدن رویا روی صحنه، تحقق رویایی بود که با هم ساختیم.»
رویا درباره نقش همسرش در موفقیتهایش میگوید: «پیش از آشنایی با کمال، ورزش میکردم، اما در سطح حرفهای نبودم. حمایت او به من این جسارت را داد که مسیر رقابتی را انتخاب کنم. باور دارم اگر مردی در کنار زنی بایستد، اتفاقات شگفتانگیزی میتواند رقم بخورد.»
با وجود موفقیتهای فردی، خانواده رویا در افغانستان دیگر از او حمایت نمیکنند، اما رویا میگوید: «انتخاب کردم که خودم باشم و برای آیندهای بهتر تلاش کنم.»
با وجود مهاجرت، موفقیتهای حرفهای و زندگی جدید، نگرانیهای رویا دربارهٔ وضعیت زنان افغانستان همچنان پابرجاست.
به ویژه پس از بازگشت طالبان به قدرت، او نگران محدودیتهای تحمیل شده به زنان افغان است: «هر بار که وارد باشگاه میشوم، یادم میآید که روزی در افغانستان حتی اجازه نداشتم آزادانه ورزش کنم. خوششانس بودم که توانستم از آن وضعیت بیرون بیایم، اما بسیاری از زنان هنوز ابتداییترین حقوق انسانیشان، مثل آموزش، را ندارند. این واقعا غمانگیز و دردآور است.»
