ماجرای عجیب گم کردن امام خمینی در روز ۱۲ بهمن
سالها دوری از وطن در روز دوازدهم بهمن ماه سال ۵۷ به پایان رسید.
به روایت جماران، امام خمینی (س) پس از سالها تبعید و به رغم دسیسههای مختلف به ایران بازگشتند. شیرینی آن روز در خاطرهها حک شد و یاران نزدیک امام به بیان خاطراتی از آن ایام پرداخته اند. از جمله این افراد مرحوم آیت الله هاشمی رفسنجانی است. او گفته است:
روز ورود امام (۱۲ بهمن ۱۳۵۷) که بسیار مقطع تاریخی و ارزشمندی است. در تاریخ ایران مثل چنین روزی را نمیشناسم. چون دو سه روز قبلش قرار بود که امام بیاید و پرواز انقلاب هم آماده شده بود و صدا و سیما هم آماده شده بود که برنامه را زنده پخش کند و همه چیز آماده بود که یکدفعه ما نمیدانیم از کجا این تصمیم گرفته شد که فرودگاهها را ببندند، اگر چه امام بلافاصله اعلام کردند که وقتی که فرودگاهی در ایران باز شود، من در پیش شما خواهم بود و چقدر امام به خودشان اعتماد داشتند، چقدر به خدا متکی بودند، چقدر به ملتشان معتمد بودند و قوی القلب بودند که از فرانسه که برایشان، جای امنی بود پرواز کنند و بیایند در فرودگاه تهران بر زمین بنشینند. بالاخره ظاهر حکومت که دست ما نبود. گر چه ماها مطمئن بودیم که هواداران انقلاب، آنچنان اطراف امام را از فرودگاه تا بهشت زهرا خواهند داشت که کسی به ایشان آسیب نمی تواند برساند، ولی بالاخره این یک محاسبه بود، خطر خیلی بالا بود. ایشان از کشورهایی عبور میکردند، هواپیمایشان که ما اعتماد نداشتیم که امریکاییان به آن آسیب وارد نکنند؛ ولی با آن اتکاء به خدا و نیروی توکل و حقیقتاً آن جوهر رهبری که در امام بود، این لحظه حساس را پشت سر گذاشتیم. بعداً مجلس، آن روز را «روز رحمت» اعلام کرد. [۱]
امدادهای غیبی و پرواز انقلاب
روز دوازدهم بهمن، لحظهای که رهبر ما از پاریس به ایران آمدند، نصف شب طرف های صبح، ایشان از پاریس پرواز کردند و ساعات اولیه صبح به فرودگاه مهرآباد رسیدند. واقعاً آن منظره را در نظر بگیرید غیر از امدادهای غیبی و الطاف الهی چه عوامل دیگری وجود داشت که بتواند آن مقطع را بگذراند. دشمنان ما کر و کور شدند. دشمنان خام شدند. در یک مقطعی خداوند اینها را کور کرد، عمق انقلاب را نشناختند، رهبر را نشناختند، محاسبات دیگری بر مغز اینها پیدا شد. (و ما رَمَیتَ اذ رَمَیت) آخر ماهیت آن روز پاریس با پنج ماه بعد از آن، چقدر فرق میکرد که پاریس اجازه بدهد رهبر انقلاب ما از اینجا به پاریس برود امام و یارانش را بردارد و با امنیت به اینجا بیاورد؟ فضاهایی که امام عبور کردند، این کشورها اگر امام را میشناختند یا انقلاب را میشناختند یا اگر امروز را می دیدند، یک لحظه اجازه نمیدادند که راه پرواز بر روی هواپیمای امام باز بشود. ما اصلاً در فرودگاه حاکمیت به آن معنی نداشتیم، اداره فرودگاه به دست ما نبود. در چنین جوّ موجودی، انقلاب در هواپیمای بدون سلاح و حفاظ، بدون بدرقه و پیشواز، بیاید در فرودگاه بنشیند و مسأله مخفی هم نبود. امام اعلام کرده بود که ما این حکومت را قبول نداریم، این نظام باید بپاشد و ما باید بیاییم. غیر از امدادهای غیبی واقعاً شما چه می بینید؟ حرکت پیغمبر را از مکه به مدینه و غار ثور و آن جریانات اعجاز آمیز که امروز به عنوان معجزه در تاریخ هست و ما هم قبول داریم، اگر با این معجزه مقایسه کنیم این معجزه، خیلی بیشتر است. [۲]
امام آمد
سرانجام هواپیمای حامل حضرت امام، در ساعت ۹ صبح روز پنج شنبه ۱۲ بهمن، در فرودگاه تهران، به زمین نشست و به میلیونها نفر از مردم تهران که برای استقبال از ایشان از ساعتها قبل به انتظار نشسته بودند، آرامشی خاص داد. این لحظاتی بود که ما واقعاً قلبمان به شدّت میتپید؛ در آن تکّه راهی که از پایین هواپیما تا آن سالنی که بنا بود صحبت کنند آمدند، برای ما مثل یک عمر، طول کشید.
در هنگام سخنرانی امام در فرودگاه، در عقب جمعیت با شهید بهشتی در نقطهای که بتوانیم نظارتی بر حاضران داشته باشیم، با یک فاصلهای ایستاده بودیم و مواظب جریان امور بودیم. امام در این سخنرانی ضمن تشکر از همه اقشار مردم و دعوت همگان به وحدت کلمه، تأکید فرمودند: «ما پیروزی مان وقتی است که دست این اجانب از مملکتمان کوتاه شود و تمام ریشههای رژیم سلطنتی از این مرز و بوم بیرون برود.» [۴] [۳]
باید به بهشت زهرا بروم
ورود امام به ایران لحظه شیرینی بود. با آن همه تهدیدها و شایعه ها، همه دلها میلرزید که چطور طیّاره امام در فضایی که از چند کشور دشمن عبور میکرد و این همه خائن در دنیا وجود دارد به ایران خواهد رسید؟ امّا خداوند آن هواپیما را روی پر و بال فرشتگان به ما رساند.
وقتی امام وارد شدند، علی رغم خستگی چندین ساعت پرواز و مشکل عبور از میان آنهمه جمعیت، فرمودند: «من باید بروم قبرستان بهشت زهرا». قبل از همه به زیارت شهدایی رفتند که انقلاب از ثمره خون آنها پیروز شده بود. [۵]
اعلام دولت
امام در بهشت زهرا یک سخنرانی استدلالی محکمی کردند؛ ایشان نکات مهمی در آن سخنرانی گفتند. فرمودند: «اینهایی که میگویند دولت قانونی، دروغ میگویند، چرا که این دولت متکی به رژیم شاه است و رژیم شاه، از پهلوی شروع میشود که پهلوی و مؤسسات زوری و با زور و سر نیزه را میگرفت برای تغییر سلطنت از قاجار به پهلوی و بعد هم هیچوقت مجلس قانونی تشکیل نداد و هیچ دولتی از مجلس قانونی رأی نگرفت و هیچ نمایندهای در مجلس، موکلین خودش را نمیشناسد. آنهایی که خیال میکنند موکّل هستند، همه چیز، تحمیلی است؛ این چه قانونی است؟ این چه دولت قانونی است؟» و با این استدلال گفتند: «من به اتکاء شما مردم و با اجازه اسلام، دولت اعلام می کنم» و کردند و واقعاً هم خب، شش روز پیش از آنکه دولت ظاهراً سقوط بکند، ایشان دولتشان را اعلام کردند، همه اینها نشان از یک روح بلند، یک تدبیر الهی و یک ایمان و اعتقاد به مردم و به خدا و آینده است که در امام بود. [۶]
در اوج شادمانی، امام را گم کردیم
مهمترین لحظاتی که در این روز (۱۲ بهمن) ما را در اوج شادمانی، بسیار رنج داد، ساعتی بود که مطلع شدیم که دوستان ما پس از پایان مراسم در بهشت زهرا، امام را گم کرده اند و اطلاعی از ایشان ندارند. بر ما خیلی سخت گذشت، از هر جا و هر کس که به نظر میرسید، پرس و جو کردیم، تا اینکه اولین خبر رسید که امام سالم در یک نقطهای از تهران در منزل یکی از بستگانشان هستند.
بعداً از طریق آقای علی اکبر ناطق نوری، مطلع شدیم که امام، پس از پایان مراسم سخنرانی شان در بهشت زهرا، خواستار ملاقات با مجروحان انقلاب میشوند. به همین دلیل ایشان را با هلی کوپتر به بیمارستان هزارتختخوابی تهران میبرند. در آنجا به محض آنکه هلی کوپتر در حیاط بیمارستان فرود میآید و پزشکان و پرستاران و بیماران از حضور امام مطلع میشوند، هنگامهای بر پا میشود، به طوری که، امام پس از نیم ساعت توقف در بیمارستان موفق به دیدار مجروحان انقلاب نمیشوند و اطرافیان ناگزیر ایشان را سوار اتومبیل میکنند و از بیمارستان به منزل یکی از دوستان آقای پسندیده میبرند. [۷]
برشی از کتاب امام خمینی (س) به روایت آیت الله هاشمی رفسنجانی؛ ص ۷۴-۷۹
۱. جمهوری اسلامی؛ ۱۱/۱۱/۱۳۸۲، ش ۷۱۲۴، ص ۶.
۲.. انقلاب و پیروزی؛ ص ۱۶۰ـ۱۶۲.
۳. صحیفه امام؛ ج ۶، ص ۹.
۴. انقلاب و پیروزی؛ ص ۱۶۳ـ۱۶۴،
۵. هاشمی رفسنجانی، اکبر؛ خطبههای نماز جمعه؛ ج ۱، ص ۵۴۶.
۶.. جمهوری اسلامی؛ ۱۱ / ۱۱ / ۱۳۸۲، ش ۷۱۲۴، ص ۶.
۷. انقلاب و پیروزی؛ ص ۱۶۵ـ۱۶۶.
