رزیتا از مزاحمتهای مردِ غریبه خلاص شد، اما برادرش او را کشت
انتشار خبر کشته شدن سوگند و نحوهی برخورد پدر با دختر نوجوانش، یادآور پروندهای شد که پس از گذشت سالها هنوز هم طعم تلخ آن را احساس میکنم. قتل خواهری به دست برادرش که اگر اندکی فرصت گفتوگو برایشان فراهم میشد، هرگز چنین جنایتی رخ نمیداد و خواهر امروز زنده بود و برادر هم از غم فراق خواهر، مجنون و گوشه نشین نمیشد.
برادری که روزگاری نزدیکترین دوست و مهربانترین همراه خواهرش بود، اما سرانجام با سوءظنی بیپایه، جان همان خواهری را گرفت که باید پناهش میبود.
حسام و رزیتا در محله به صمیمیت و علاقهای که میانشان بود شهرت داشتند. در درس خواندن، کارهای خانه و دشواریهای زندگی، همیشه پشتوانه یکدیگر بودند. کمتر کسی تصور میکرد روزی میان این دو، فاصلهای به وسعت قتل ایجاد شود.
وقتی از سفر برگشتم و وارد محله شدم، پرچم سیاهی بر سر در خانه حسام توجهام را جلب کرد. وارد خانه شدم و از مادر جویای دلیل سیاهی نشسته بر آن خانه شدم، مادر پس از سکوت و آهی جگر سوز با صدایی لرزان گفت:
حسام، رزیتا را...
بقیه جمله را دیگر نشنیدم. حسام، همان برادری که همه او را عاشق خواهرش میدانستند، رزیتا را به قتل رسانده بود.
مردی غریبه چند بار سر راه رزیتا قرار گرفته و با اصرار قصد جلب توجه و برقراری رابطه با او را داشته، اما رزیتا هر بار او را از خود رانده بود. سرانجام برای آنکه به سماجتهای مرد پایان دهد، پذیرفته بود یکبار در پارک محله با او ملاقات کند و حرفهایش را بشنود.
از بد حادثه، حسام همان روز و کاملاً اتفاقی، چند متر آنطرفتر شاهد ملاقات خواهرش با مرد غریبه شده بود.
چند ساعت پس از غروب، حسام موضوع را با رزیتا در میان گذاشته و از وی راجع به آن مرد و دلیل حضورشان در پارک سوال میکند.
رزیتا که از واکنشِ برادرش هراس داشته، اصل ملاقات را انکار میکند، انکار رزیتا، ذهن حسام را بیشتر درگیر کرده بود، او بهجای اعتماد به خواهرش و ایجاد محیط و شرایطی برای وی تا قادر باشد بدون ترس راجع به موضوع توضیح دهد، انکار او را نشانهای برای تأیید سوءظن خود تلقی میکند.
گفتوگویی که میتوانست با اندکی اعتماد و صبوری و سپس شنیدن حرفهای رزیتا ماجرای ملاقات را به خوبی پایان دهد، به مشاجرهای تلخ تبدیل و سرانجام حسام تصمیمی گرفت که هیچ راه بازگشتی نداشت؛ خواهرش را کشت.
اینها را به عنوان وکیل مادر حسام که تنها ولی دم پرونده بود در ملاقات با حسام از زبان خودش شنیدم که گفت: وقتی مجادله و مشاجرهی رزیتا با مرد غریبه را دیدم تصور کردم آن دو وارد رابطهی نامشروع شدهاند و برای رزیتا اتفاق ناخوشایندی رخ داده، وقتی هم در پاسخ به سوالاتم منکر دیدار مرد غریبه شد، شک و تردیدم به یقین تبدیل شد که حتما در نتیجهی رابطهی نامشروع اتفاقی نگفتنی برای رزیتا افتاده که از ترس واکنش من و خانواده منکر چنین ملاقاتی میشود. بعدتر که جزئیات پرونده را دنبال کردم، توضیحات دوستِ رزیتا راجع به دلیل ملاقات رزیتا با مرد غریبه، نحوهی گفتگوی وی با مرد غریبه و سپس اظهارات حسام در بیان سوءظن به خواهرش و قضاوت ناآگاهانهی وی از رفتار خواهرش، سبب شد تا بیش از خود جنایت، تناقض رفتاری این دو، ذهنم را درگیر کند.
چگونه ممکن بود برادری که سالها همراه و پشتیبان خواهرش بود، در یک لحظه خود را صاحب اختیار زندگی او بداند؟ چرا رزیتا نتوانسته بود، راحت و بدون ترس با برادری که دوستش داشت صحبت کند؟
و سوالاتی از این دست که حتما یکی از پاسخهای تکراری اش غلبهی تعصب کور و غیرت جاهلانه بر تصمیمات آنی و غیرعقلایی است.
شاید حسام تصور میکرده با این رفتارش از حیثیت خانواده دفاع میکند، اما فراموش کرده بود که رزیتا پیش از آنکه خواهر او باشد، انسانی مستقل، صاحب حق انتخاب و برخوردار از حق حیات است.
آن پرونده و موضوعات مشابه آن فقط روایت یک قتل خانوادگی نیست، حکایت تلخ عبور از مرز محبت و رسیدن به مالکیت و سلطه است.
جایی که سوءظن جای حقیقت را میگیرد و فرد، بیآنکه دلیلی داشته باشد، خود را در جایگاه قاضی و مجری مجازات مینشاند.
هنوز هم وقتی خبر قتل دختری به دست پدر یا برادرش را میشنوم، به یاد رزیتا میافتم؛ دختری که روزگاری در سایه حمایت برادرش احساس امنیت میکرد، اما سرانجام قربانی همان کسی شد که باید پناهگاهش میبود.
بدون تردید یکی از عوامل اصلی بروز چنین جنایاتی، زایل شدن فرصت گفتگوست که مقدمهی واجب برای مهیا شدن چنین شرایطی آموزش یا همان تربیت جنسی و آگاه کردن جامعه است، گزارهای که علیرغم اثرگذاری آن سالهاست مغفول افتاده.
وکیل دادگستری_شیراز