پیروزی بایرن در برابر رئال مادرید در برنابئو؛ یک پای بایرن در نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان

رئال مادرید در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو برابر حریفی فوق‌العاده شکست خورد؛ تیمی که پس از پیش افتادن، عقب نشست تا مانع از بازگشت کهکشانی‌ها شود. لوئیس دیاز و کین برای تیم تحت هدایت کمپانی گلزنی کردند و امباپه یکی از گل‌ها را جبران کرد.

فوتبال غیرقابل پیش‌بینی است، و رئال مادرید حتی بیشتر. با این حال، گاهی منطق پیروز می‌شود. بایرن مونیخ با شخصیت، دوندگی و فوتبال برتر خود در برنابئو بازی را کنترل کرد و پیش از بازی برگشت در مونیخ، برتری مهمی به دست آورد. این تیم نسبت به دو سال پیش که در نیمه‌نهایی با هم روبه‌رو شدند، بسیار کامل‌تر شده و در مقابل، رئال مادرید ضعیف‌تر به نظر می‌رسد.

رئال از نظر بازی و نظم تیمی کم آورد، هرچند این بار روحیه و غرور نشان داد. در این میان، یک کهنه‌سرباز فوق‌العاده یعنی مانوئل نویر ظاهر شد تا با مجموعه‌ای از واکنش‌های خیره‌کننده، مانع بازگشت رئال شود؛ عملکردی که در حد یک دروازه‌بان در اوج پختگی بود، نه در آستانه بازنشستگی.

رئال مادرید از نظر تعداد موقعیت‌ها شایسته نتیجه بهتری بود، اما بایرن به خاطر کیفیت بازی، دروازه‌بانش و یک وینگر استثنایی و تعیین‌کننده به نام اولیسه، شایستگی بیشتری داشت. او در برنابئو نمایشی درخشان از خود نشان داد.

حدود یک ساعت و نیم پیش از شروع بازی، باران شدیدی بارید و مادرید را به شهری با حال‌وهوای باواریایی تبدیل کرد؛ نشانه‌ای بد برای این تقابل کلاسیک که در آن هر جزئیاتی می‌تواند سرنوشت را تغییر دهد.

تمام جادوی لیگ قهرمانان در چمن این ورزشگاه افسانه‌ای جمع شده بود، در حالی که ترکیب‌ها نیز غافلگیرکننده بودند. انتظار می‌رفت فران گارسیا بازی کند، اما کارراس به میدان رفت. تصور می‌شد بلینگام در ترکیب باشد، اما تیاگو به میدان آمد. همچنین پیش‌بینی حضور موسیالا یا کارل مطرح شده بود، اما گنابری خودی نشان داد. اینها تصمیمات تاکتیکی مربیان برای ایجاد برتری بودند. در نهایت، یک بازی فوق‌العاده و تماشایی رقم خورد.

در حالی که ورزشگاه سانتیاگو برنابئو مثل همیشه در اوج هیجان و التهاب بود، بایرن مونیخ در همان ده دقیقه ابتدایی نشان داد چرا یکی از مدعیان اصلی قهرمانی لیگ قهرمانان است. تیمی منظم، پرانرژی و قادر به پرس تا نزدیکی دروازه حریف که با گردش سریع و خطرناک توپ، رئال مادرید را در زمین خودش محاصره کرد. 
اولیسه خیلی زود خطرناک ظاهر شد؛ او از کارراس و هر بازیکنی که مقابلش قرار می‌گرفت عبور می‌کرد. سپس در جریان سه ضربه کرنر پیاپی، که یکی از آنها حتی با تلاش کیمیش برای گل مستقیم از کرنر همراه بود، سانتر بلند این بازیکن آلمانی به هری کین رسید و او توپ را برای اوپامکانو مهیا کرد. ضربه مدافع فرانسوی چندان دقیق نبود و کارراس روی خط دروازه توپ را دفع کرد.

پس از این فشار بایرن، رئال مادرید همان‌طور که از یک تیم بزرگ اروپایی انتظار می‌رود واکنش نشان داد. کافی بود توپ در موقعیت مناسب به آردا برسد تا او با امباپه ارتباط برقرار کند و نویر را وادار به واکنشی درخشان کند و اولین سیو بزرگ خود را ثبت کند. البته این دروازه‌بان ۴۰ ساله پیش‌تر با اشتباه در بازی با پا، خودش دردسرساز شده بود، اما با دستانش همچنان یک هیولاست.

او ضربه‌ای بسیار خطرناک از وینیسیوس را مهار کرد؛ سیوی بسیار دشوار. سپس نمایش خود را با مهار یک شوت سهمگین و زمینی از امباپه که از سمت راست زده شده بود و در حال تبدیل شدن به گل بود، کامل کرد. ضربه قدرتمند او توپ را آن‌قدر دور کرد که وینیسیوس و والورده نتوانستند از ریباند استفاده کنند.

رئال مادرید در لحظات خوب خود کمی بدشانس بود، اما در مجموع این بایرن بود که بر بازی تسلط داشت؛ تیمی قدرتمند با کیمیش که بازی را با توپ هدایت می‌کرد، پاولوویچ که در پوشش‌ها همه‌جا حاضر بود و گنابری که برای کمک به دفع توپ عقب می‌آمد. تیمی مدرن و منسجم که همه بازیکنانش در حرکت و استفاده از فضا‌ها مشارکت دارند و با دستورالعمل‌های کاملاً مشخص بازی می‌کنند.

آنها به‌خوبی می‌دانستند که باید روی تیاگو فشار بیاورند؛ بازیکنی با شخصیت، اما به دلیل جوانی مستعد اشتباه. همان‌طور که مقابل منچسترسیتی هم این اتفاق برایش افتاد، اینجا هم دچار اشتباه شد و باید از لونین تشکر کند که با واکنشی سریع او را نجات داد.

گنابری ابتدا یک موقعیت خوب را از دست داد، اما کمی بعد جبران کرد. در دقایق پایانی نیمه اول، وقتی هر دو تیم به‌دلیل دوندگی شدید خسته شده بودند و اشتباهات بیشتری رخ می‌داد، وینیسیوس اشتباه کرد. کین توپ را نگه داشت، به گنابری پاس داد و این بازیکن آلمانی با یک پاس فوق‌العاده، لوئیس دیاز را در موقعیت گل قرار داد؛ بازیکنی که تا آن لحظه چندان دیده نشده بود، اما با یک ضربه زمینی گلزنی کرد. نیمه اول با این ضربه روحی برای رئال مادرید به پایان رسید.

بازگشت از رختکن برای رئال مادرید حتی بدتر هم بود. تیم تلاش کرد از سمت چپ حمله را شکل دهد، اما وینیسیوس، کارراس را در موقعیت دشواری قرار داد. پاولوویچ برای صدمین بار توپ‌ربایی کرد، اولیسه فرار کرد، توپ را به پشت محوطه فرستاد و کین با ظرافت توپ را کنار تیر دروازه جای داد. گل دوم شکاف بزرگی در سکو‌ها ایجاد کرد و هواداران شروع به سوت زدن علیه وینیسیوس کردند.

اولیسه هر زمان که می‌خواست پیش می‌رفت و فقط در ضربه نهایی کمی دقت کم داشت. بسیاری یاد تیم ویرانگری افتادند که در مرحله قبلی از برگامو عبور کرده بود. اما رئال مادرید مثل حیوانی زخمی، شخصیت خود را نشان داد. با وجود برتری فنی بایرن، ستاره اصلی تیم مهمان مانوئل نویر بود. پس از اشتباه اوپامکانو، وینیسیوس در موقعیت تک‌به‌تک قرار گرفت، اما نویر با خروج به‌موقع زاویه را بست و او را مجبور کرد توپ را به کنار تور بزند؛ یک معجزه دیگر از این دروازه‌بان.

در ادامه، بلینگام و میلیتائو وارد زمین شدند. رئال رشد کرد، بازی را بازتر کرد، اما در دفاع ریسک بیشتری پذیرفت. اولیسه می‌توانست در یک حرکت خطرناک دیگر گل بزند، اما رئال این ریسک را پذیرفته بود. 

بلینگام پاس عمقی زیبایی برای امباپه فرستاد و او با شوتی محکم و کات‌دار دروازه را هدف گرفت؛ ضربه‌ای که گل می‌شد، اما باز هم نویر با اقتدار آن را مهار کرد.

تیم آربلوا با این همه تلاش و جسارت، سزاوار چنین نتیجه‌ای نبود. در ادامه، روی پاس فوق‌العاده ترنت، امباپه از فاصله نزدیک ضربه‌ای محکم زد. نویر به توپ رسید و آن را لمس کرد، اما نتوانست مانع عبور کامل توپ از خط دروازه شود. نتیجه ۱-۲ شد.

برنابئو مثل شب‌های بزرگ به لرزه درآمد و هواداران به تساوی امیدوار شدند؛ تساوی‌ای که بازی برگشت را از حالت معجزه خارج کند. بایرن فشار نهایی رئال را تحمل کرد و حتی در ضدحملات چند موقعیت برای تمام کردن کار از دست داد. لوئیس دیاز و موسیالا فرصت‌هایی را هدر دادند.

در مجموع، جزئیات بازی بیشتر به سود تیم آلمانی رقم خورد؛ تیمی که شایستگی خود برای قهرمانی در لیگ قهرمانان را ثابت کرد. با این حال، رئال مادرید هنوز روزنه‌ای از امید باقی گذاشته است. آنها برای رسیدن به نیمه‌نهایی باید در مونیخ نمایشی در حد یک تیم بزرگ و کامل از خود نشان دهند.

منبع: ورزش سه