گرد و خاک دانیال شه بخش بوکسور المپیکی سیستان و بلوچستان در ریاض؛ دانیال شه بخش کیست؟
مدیرکل ورزش و جوانان سیستان و بلوچستان، از درخشش خیرهکننده بوکسور المپیکی این استان، "دانیال شهبخش"، در مسابقات کشورهای اسلامی ریاض عربستان خبر داد.
ادهم کرد زابلی روز یکشنبه در گفتوگو با ایرنا افزود: در روزی که سایر بوکسورهای تیم ملی ایران از رقابتها کنار رفتند، "دانیال شهبخش" با نمایشی قدرتمند موفق شد شادی را به اردوی تیم ملی ایران بازگرداند و مدال برنز خود را قطعی کند.
وی بیان کرد: این ورزشکار سیستان و بلوچستانی که در رقابتهای قبلی به تیم ملی دعوت نشده بود، با حضور در این مسابقات نشان داد قدرت نخست بوکس ایران در وزن ۶۰ کیلوگرم است.
مدیرکل ورزش و جوانان سیستان و بلوچستان ادامه داد: "شهبخش" در مبارزه نخست خود برابر "پیسپک تیمورویچ تکتنوف" از کشور قرقیزستان به میدان رفت و با اقتدار کامل، نتیجه را پنج بر صفر به سود خود رقم زد. این پیروزی ارزشمند موجب شد نخستین مدال تیم ملی در این رقابتها توسط ورزشکار این استان به دست آید.
وی گفت: در وزن ۶۰ کیلوگرم، نمایندگانی از کشورهای آذربایجان، اوگاندا، ایران، قرقیزستان، ازبکستان، لیبی و عربستان به رقابت پرداختند.
کرد زابلی تاکید کرد: این موفقیت ارزشمند دانیال شهبخش، بار دیگر نشان داد که ورزشکاران سیستان و بلوچستان با پشتکار، انگیزه و استعداد خیرهکننده خود میتوانند نام استان را در سطح ملی و بینالمللی پرآوازه سازند.
وی اظهار کرد: برای اولین بار در تاریخ ورزش سیستان و بلوچستان سه ورزشکار پرافتخار استان به نامهای دانیال شه بخش در رشته بوکس، علی امیریان در رشته دوومیدانی، الله بخش پلنگی در رشته شتردوانی در مسابقات کشورهای اسلامی «ریاض عربستان» حضور پیدا کردند که درصد موفقیت در ۲ رشته مدال آور بوکس و دوومیدانی، برای ورزشکاران این استان که سابقه درخشش در آوردگاههای مهم بین المللی را دارند، امید مدال آوری کاروان استان را افزایش داده است.
به گزارش ایرنا؛ ششمین دوره بازیهای همبستگی کشورهای اسلامی در ۱۹ رشته ورزشی از تاریخ ۱۶ لغایت ۳۰ آبانماه ۱۴۰۴ به میزبانی عربستان سعودی در شهر ریاض برگزار خواهد شد.
دانیال شه بخش کیست؟
به گزارش زیسان؛ دانیال شهبخش، بوکسور وزنهای سبک ایران و نخستین المپیکی تاریخ بوکس سیستان و بلوچستان، از همان روزهای آغازین مسیرش در زاهدان با یک جمله شناخته شد: «من باید دیده شوم، نه برای خودم؛ برای جایی که از آن آمدهام.» او متولد ۱۳۷۴ در خانوادهای کارگری است و خیلی زود فهمید که برای تغییر سرنوشت، باید با مشتهایش راهی باز کند. در نوجوانی، وقتی تماشای مسابقات بوکس را از سالنهای محلی آغاز کرد، هنوز کسی تصور نمیکرد که سالها بعد نام او در کنار بزرگترین رویداد ورزشی جهان ـ المپیک ـ ثبت شود.
در میانهٔ بیثباتی، کمبود امکانات و تمرینهایی که اغلب با تجهیزات دستدوم انجام میشد، شهبخش نظم شخصی سختگیرانهای برای خود ساخت. مربیانی که او را از نزدیک میشناختند، همیشه از «حس گاز آخر» او حرف میزدند؛ اینکه حتی در انتهای راند سوم، وقتی بسیاری از بوکسورها عقب مینشینند، او تازه گرم میشد. این روحیه، همراه با سرعت دستها و دقت ضربات مستقیم، شهبخش را به یکی از امیدهای بوکس ایران تبدیل کرد.
صعود او به المپیک توکیو (۲۰۲۱) نقطهٔ تاریخی بود. بوکسی که در ایران سالها به دلیل کمبود ساختار و برنامهریزی مدرن، کمتر فرصت دیدهشدن داشت، یکباره در رسانهها و فضای عمومی توجه گرفت. نام شهبخش به عنوان نمایندهای نه تنها از ورزش، بلکه از یک استان محروم، اما پرتوان مطرح شد. حضور او در المپیک، برای خیلیها در سیستان و بلوچستان، معنای دیگری داشت: «میتوان از این خاک هم تا بلندترین سکوها دوید.»
به گزارش زی سان پس از المپیک، شهبخش در مسابقات آسیایی و تورنمنتهای بینالمللی، در کنار فراز و فرودهای طبیعی مسیر حرفهای، همچنان جایگاه خود را حفظ کرده است. او میگوید حتی با وجود شکستها، چیزی را از دست نداده، چون هر مسابقه برایش یک سند جدید از زندهبودن در رینگ است.
امروز، دانیال شهبخش فقط یک بوکسور ملی نیست؛ او نماد پیوستگی اراده و زادگاه شده است. برای نوجوانانی در زاهدان، خاش و چابهار که باشگاههای کوچک و رینگهای ساده را «آغاز» میدانند، او شاهد زندهٔ این جمله است که مسیر طولانی همیشه از نقطههای کوچک شروع میشود.
او همچنان تمرین میکند، با چشمهایی که بیشتر از مدال، آینده را نگاه میکنند؛ آیندهای که خودش بارها گفته است: «من اگر روی سکو هم برسم، هنوز اول راهام. مأموریت من این است که بوکس را برای نسل بعد بهتر از چیزی که تحویل گرفتم، بگذارم.»
