کد خبر: ۱۰۴۹۸

تاریخ: ۲۰ اسفند ۱۴۰۲ - ۱۰:۲۷

(ویدئو) شادی کاتب کیست و چرا حضور او در تئاتر جنجالی شد؟/ واکنش تند شادی به انتقادها

بلاگر جنجالی این روز‌های فضای مجازی بالاخره سکوتش را شکست.

تصاویری از حضور تعدادی از بلاگر‌ها از جمله شادی کاتب در صحنه تئاتر این چند روز بازتاب زیادی داشت و خیلی‌ها از آنها انتقاد کردند. او هم در یک لایو اینستاگرامی مطالب جالبی را گفت که بخشی از آن را در ادامه می‌بینیم:

{$sepehr_media_52148_750_650}

حضور شاخ‌های اینستاگرام در تئاتر خوب است یا بد؟

کاوه معین‌فر در عصر ایران، چند روز است که اعتراض به یک نمایش به اسم «آدم خوارها» به کارگردانی رضا حماطی در عمارت نوفل لوشاتو بالا گرفته است، حضور ۲ نفر که بیشتر به عنوان چهره‌ها و بلاگر اینستاگرامی یا شاخ اینستا معروف هستند باعث این اعتراضات است. چند بازیگر و اهالی تئاتر و سینما درباره این اتفاق نوشتند و نارضایتی خود را نشان دادند.

بیشتر این اعتراضات هم به دلیل حضور ۲ چهره اینستاگرامی یعنی شادی کاتب یا کاتبی (با هر دو اسم صفحه دارد و خود را معرفی می‌کند) و علی کوچولو در این صحنه خوانی است.

شبنم مقدمی بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون در صحفه اینستاگرامش نوشت: «صحنه، حتما ارث ِ پدر ِ هیچکس نیست! اما پر واضح است جای هرکس و ناکسی روی صحنه نیست! و نام هر لاطائلاتی که بر سکویی اجرا می‌شود نمایش نیست!

تئاتر قداست نه، اما حرمت دارد! آبرو دارد، اصالت دارد. هیچکس، احدی، صاحب تماشاخانه‌ی شخصی یا هرکس که گمانش می‌رود صِرف ِ دوزاردهشاهی پول ِ ته ِ جیبش سرمایه‌گذار ِ تئاتر است یا هرآنکس که نمی‌دانیم به چه دلیل مجوز اجرا‌های این‌چنین سخیف و بی‌محتوا را صادر می‌کند، به هیچ بهانه، اعم از پول یا ... اجازه‌ی بی‌احترامی به ساحت ِتئاتر و اهل ِ آن را ندارد.

تمام کنید این بساط فضاحت و تحقیر و‌ابتذال را. اهالی ِ حرفه‌ای و شریف تئاتر را نیازارید بیش از این. کم غم ندارند که بار ِ دل‌شان هم می‌شوید! تمام کنید این نمک به زخم پاشیدن‌های مدام را.

چطور توی چشم ِ این همه جوان ِ بااستعداد و قابل، که به‌خون ِ دل و هزار هزینه درس خوانده‌اند، دوره و کلاس گذرانده‌اند، هزار امید در دل پرورانده‌اند نگاه می‌کنید، در را به‌رویشان می‌بندید، به ریش‌شان می‌خندید و بعد این کار‌ها را با این آدم‌ها روی صحنه می‌فرستید؟ توضیح‌تان چیست؟ مسئولش کیست؟ یک نفر این افتضاح را گردن بگیرد.»

نیوشا ضیغمی هم با انتشار یک استوری نوشت: «دارید با هنر و فرهنگ این کشور چه می‌کنید. صحنه تاتر و خاک تاتر حرمت داره و جای هرکسی نیست» و در پایین هشتگ ابتذال زده است. (عین نوشته استوری نیوشا ضیغمی)

از یک طرف سخن اهالی تئاتر قابل تامل است وقتی که این همه علاقمند به بازیگری و فارغ التحصیلان تئاتر ونمایش با هر بدبختی هم که شده نمی‌توانند هیچ فرصتی برای اجرا یک نمایش یا حضور در یک نمایش پیدا کنند ولی این افراد ایستاگرامی به دلیل معروفیت و شناخته شدن در فضای مجازی به سادگی به این امکان می‌رسند.

ولی از طرف دیگر هم باید به هر کارگردانی حق داد که بنابر متن یا نمایشنامه‌ای که در دست دارد در انتخاب عوامل و بازیگران آزاد باشد تا به هر آنچه مد نظرش است برسد. شاید اصلا کارگردان برای جذب حداکثر تناشاگر دست به چنین اقدامی زده باشد باز این رای اوست و او آزاد است.

البته حمله‌ای که به این افراد اینستاگرامی هم انجام شد باید گفت خارج از دایره انصاف است، شاید هر شخص دیگری هم در موقعیت آنها قرار می‌گرفت همین کار را انجام می‌داد و اگر در خود این توانایی بازیگری را می‌دید به دعوت کارگردان جواب رد نمی‌داد.

آنها هیچ کار غلط یا خلافی انجام نداده‌اند، شاید من از سبک زندگی و چهره یا ... آنها خوشم نیاید ولی دلیل نمی‌شود به آنها بی احترامی کرد.

توضیح شادی کاتب چهره اینستاگرامی درباره حضور در تئاتر

شادی کاتب در یک ویدئو که در اینستاگرام خود منتشر کرد نوشت: من تئاتر یا نمایشنامه خوانی مذکور را ندیده‌ام ولی شاید برای نقش‌هایی که ایفا می‌کنند و آنچه مدنظر کارگردان است انتخاب درستی باشند و یا شاید این اتفاقات از اقتضائات جهان جدید بعد از سیطره شبکه‌های اجتماعی بر تمام زندگی انسانی ما باشد که از آن هیچ راه گریزی نیست.

نکته حائز اهمیت این است که این افراد معروف به شاخ ایسنتاگرامی بیشتر به دنبال اتفاقات دیگری هستند و با حضور در یک کلیپ طنز کوتاه هم بیننده بیشتری دارند و هم از طریق تبلیغات همان صفحات خودشان و ... درآمد بسیار بیشتری از تئاتر خواهند داشت. طبیعتا خود آنها بعد از یک یا دو تجربه این حیطه را رها می‌کنند و به دنبال همان سبک و سیاق اینستایی خود می‌روند.

عرصه تئاتر جولانگاهی بسیار سخت است و بعید است افرادی که از طریق شبکه‌های اجتماعی مطرح شده‌اند تاب و طاقت تحمل در این جهان پر از مشقت و رنج را داشته باشند.

حال در این میان تنها اتفاقی که می‌ماند این است که آیا اقدام آن کارگردان تئاتر یا نمایشنامه نویس برای بهره بردن از این افراد درست بوده است یا خیر؟ و در آینده چه تبعاتی خواهد داشت؟ که آن را هم باید کمی با صبر و تحمل بیشتر به قضاوت نشست

معیاری که می‌تواند سنگ محکی بر این اتفاقات باشد ماندگاری و تاثیرگذاری آن اثر هنری و اتفاقات بعد از آن است. کمی صبور باشیم و نسبت به هر اتفاق جدیدی واکنش‌های انفجاری نشان ندهیم شاید گزینه بهتری یاشد.